Autor: Paramahamsa Prajnanananda

Wairagja – brak przywiązania

Wykład wygłoszony w trakcie Guru Purnimy w 2000 roku. W każdym oddechu ubywa życia. Siła i witalność nie są trwałe. Nietrwały jest także dobrobyt materialny. Oddech może zatrzymać się w dowolnej chwili. O Boże, gdy przyglądam się swojemu życiu, widzę, że wszystkie rzeczy podlegają zmianie. O Boże, kłaniam się tobie. Pobłogosław mnie właściwym zrozumieniem, wewnętrzną siłą i oddaniem. Om. Amen. Język angielski jest pięknym językiem, lecz w porównaniu do sanskrytu nie jest to pełen język. Weźmy dla przykładu słowo miłość – love. Matka trzyma swe dziecko w ramionach i się o nie troszczy. Matka kocha je. Matkę i ojca jako małżonków łączy szczególny związek. Małżonkowie kochają się nawzajem. W obu tych przypadkach używamy słowa „miłość”. Matka kocha dziecko, kocha swojego ojca, kocha swojego męża. Posiadamy dom, samochód i inne materialne rzeczy. Również możemy powiedzieć, że je kochamy. Chociaż używamy tego samego słowa, natura miłości w tych różnych sytuacjach jest inna. W sanskrycie są cztery różne słowa, które określają cztery różne rodzaje tego uczucia. Miłość matki kochającej dziecko to snaha. Miłość małżonków nazywa się rehma, szacunek i miłość do rodziców to srogta, natomiast miłość do rzeczy materialnych to asopi. Przywiązanie Jest pewne powszechnie znane sanskryckie słowo raga, które oznacza „przywiązanie”. Jesteśmy przywiązani do rzeczy materialnych. Także do naszych zwierząt domowych. Jesteśmy przywiązani do ludzi. Jednym z najsilniejszych przywiązań jest przywiązanie do naszego ciała. Większość ludzi nie wyobraża sobie swojej egzystencji...

Read More

Jogasutry Patandżalego (2)

Fragmenty pochodzą z książki Paramahamsy Prajnananandy pt. „Yogasutras of Patanjali in the Light of Kriya Yoga”. Pisma zawierają skarb świętej i boskiej wiedzy. Pisma są również echem głosu Boga, który doświadczyli urzeczywistnieni mistrzowie. Są też boskim prawdami wiodącym do prowadzenia życia w świadomości Boga. Wszystkie pisma są jak matka – są boskie. Mleko z piersi matki odżywia ciało dziecka. Pisma są ucieleśnieniem Boskiej Matki, a ich słowa odżywiają życie duchowe. Każde słowo pochodzące z pism posiada potencjał najwyższej prawdy duchowej. Pisma są duchowym podręcznikiem każdego poszukiwacza i służą szybkiemu postępowi i realizacji. Pismo Święte mówi: „Całe Pismo jest przez Boga natchnione i służy ku nauczaniu, strofowaniu, prostowaniu i wychowaniu w sprawiedliwości. Tak to staje się człowiek Boży doskonałym i zdolnym do każdego dobrego dzieła.” (2 Tm 3.16-17). W tradycji indyjskiej powszechnie przyjęta jest wiara w łaskę, którą w sanskrycie nazywa się kripa. Jednak łaska boskości jest zawsze utożsamiana ze szczerym wysiłkiem. Życie duchowe nie jest życiem snu i lenistwa; w każdym kroku życia niezbędny jest szczery i sumienny wysiłek. Tak więc jako pierwszy pojawia się wysiłek człowieka i dopiero jako kolejna rzecz – łaska Boga. Gurudew naucza tej prawdy w pewien humorystyczny sposób. Kiedy ktokolwiek prosi go o łaskę, Guru odpowiada: „Proś o kripa (łaskę)”. Następnie pyta: „A czy wiesz czym jest kripa? „Kri” oznacza, że „ty robisz”, a „pa” znaczy „ty otrzymujesz”. Każdy uzyskuje efekt swojego własnego działania....

Read More

Jogasutry Patandżalego

Z komentarzami Jogiradża Śri Śri Lahiri Mahasaji i metaforyczną interpretacją Paramahamsy Prajnananandy. Fragment książki Paramahamsy Prajnananandy pt. „Yogasutras of Patanjali in the Light of Kriya Yoga”. Książka ta ukaże się w przyszłości w polskim tłumaczeniu nakładem Stowarzyszenia Krija Jogi. Od czasów niepamiętnych Indie specjalizowały się w praktyce duchowej. Wielu mędrców, świętych, riszich, mistrzów i urzeczywistnionych osób pokazało ścieżkę, którą należy podążać, by osiągnąć stan łączności z Bogiem – samadhi, urzeczywistnienie. Te różne rodzaje praktyk duchowych, mimo iż zdają się być inne, są w istocie takie same. Starożytna filozofia indyjska nigdy nie występowała w oddzieleniu od strumienia praktyki duchowej. Filozofia w sanskrycie to darszan, co oznacza percepcję, wizualizację i realizację. Współcześni filozofowie dzielą starożytną filozofię indyjską na sześć głównych szkół. Można śmiało powiedzieć, że owe sześć systemów są różnymi ścieżkami, które wiodą do jednej rzeki dopływającej do oceanu boskiej świadomości. Systemy te nazywa się sada darszan – „sześć filozofii”. Sześciu wielkich riszich (ludzi o urzeczywistnieniu i słusznym działaniu) rozwinęło i przeanalizowało te sześć systemów filozofii: 1. Njaja – Mahariszi Gautama 2. Waiszeszika – Mahariszi Kanada 3. Mimamsa – Mahariszi Dżajmini 4. Sankhja – Mahariszi Kapila 5. Joga – Mahariszi Patandżali 6. Wedanta – Mahariszi Wjasa Spośród tych sześciu systemów filozoficznych joga jest najdawniejszą praktyką duchową, którą można odnaleźć jeszcze w okresie przedwedyjskim, w Upaniszadach, w Bhagawad Gicie i innych klasycznych pismach duchowych. Mahariszi Patandżali nie jest założycielem czy wynalazcą jogi,...

Read More